بازگشایی مدارس و دانشگاه‌ها در شرایط دشوار، فقط یک تصمیم آموزشی نیست؛ تصمیمی درباره کیفیت زندگی اجتماعی و آینده نسلی است که قرار است فردای این کشور را بسازد.
مدرسه و دانشگاه از معدود فضاهایی هستند که بخش بزرگی از جامعه را هر روز در کنار یکدیگر قرار می‌دهند. دانش‌آموز، معلم، دانشجو و استاد با حضور در این محیط‌ها، علاوه بر آموزش، ارتباط برقرار می‌کنند، تجربه اجتماعی به دست می‌آورند و بخشی از زندگی روزمره خود را شکل می‌دهند. از همین رو، تعطیلی طولانی‌مدت این مراکز، پیامدهایی فراتر از عقب‌افتادگی درسی دارد. این فضاها همچنین به خانواده‌ها و خود دانش‌آموزان و دانشجویان کمک می‌کنند تا احساس کنند جامعه همچنان در حال حرکت است و زندگی روزمره، با وجود دشواری‌ها، متوقف نشده است.
آموزش مجازی در شرایط اضطراری یک راه‌حل ضروری است، اما نمی‌تواند جایگزین کاملی برای مدرسه و دانشگاه باشد. یادگیری فقط انتقال محتوا از استاد یا معلم به دانش‌آموز نیست؛ بخش مهمی از آن در تعامل، گفت‌وگو، همکاری و تجربه مشترک شکل می‌گیرد. تجربه کرونا نیز نشان داد که فاصله گرفتن طولانی از آموزش حضوری می‌تواند کیفیت یادگیری و ارتباطات اجتماعی را تحت تأثیر قرار دهد. به همین دلیل، حتی زمانی که آموزش مجازی به‌عنوان یک راهکار پشتیبان مورد استفاده قرار می‌گیرد، نباید تصور کرد که تمام کارکردهای محیط آموزشی را پوشش می‌دهد.
از این منظر، بازگشایی مدارس و دانشگاه‌ها می‌تواند بیش از یک تصمیم آموزشی، به بازگشت بخشی از نشاط و سرزندگی جامعه کمک کند. صبح‌هایی که دانش‌آموزان راهی مدرسه می‌شوند و دانشگاه‌هایی که دوباره محل رفت‌وآمد دانشجویان می‌شوند، نشانه‌ای از تداوم زندگی و حرکت جامعه هستند. حضور دوباره دانش‌آموزان و دانشجویان در فضای عمومی، به نوعی بازسازی ارتباطات اجتماعی نیز کمک می‌کند و می‌تواند از احساس انزوا و فاصله گرفتن افراد از یکدیگر بکاهد.
اما در سوی دیگر ماجرا، نگرانی خانواده‌ها قرار دارد؛ نگرانی‌ای که نمی‌توان با توصیه یا اطمینان دادن ساده برطرف کرد. اگر قرار است مدارس و دانشگاه‌ها باز باشند، باید خانواده‌ها بدانند چه تمهیداتی برای شرایط اضطراری پیش‌بینی شده است. اعتماد خانواده‌ها زمانی شکل می‌گیرد که احساس کنند تصمیم بازگشایی همراه با مسئولیت‌پذیری، برنامه‌ریزی و آمادگی برای سناریوهای مختلف گرفته شده است.
امنیت، پیش‌شرط بازگشایی است؛ اما امنیت فقط به معنای حفاظت فیزیکی نیست. مدرسه باید برای دانش‌آموز محیطی قابل پیش‌بینی و آرام باشد و دانشگاه نیز باید به دانشجو احساس ثبات و امکان برنامه‌ریزی برای آینده بدهد. هشدارهای به‌موقع، اطلاع‌رسانی شفاف، آموزش کارکنان، مشخص بودن شیوه واکنش در شرایط اضطراری و ارتباط سریع با خانواده‌ها می‌تواند بخشی از این اطمینان را ایجاد کند.
در چنین شرایطی، یک اشتباه رایج این است که هزینه بازگشایی را ببینیم اما هزینه تعطیلی را فراموش کنیم. تعطیلی ممکن است در مقاطعی برای حفظ امنیت ضروری باشد، اما اگر طولانی شود، می‌تواند به افت کیفیت آموزش، کاهش تعاملات اجتماعی، بی‌انگیزگی و افزایش فاصله دانش‌آموزان و دانشجویان با فضای آموزشی منجر شود. بنابراین، ارزیابی هر تصمیم باید هم خطرهای بازگشایی و هم پیامدهای تعطیلی را در کنار یکدیگر ببیند.
تجربه کشورهای درگیر بحران و جنگ نیز نشان می‌دهد که آموزش را نمی‌توان به سادگی از زندگی جامعه حذف کرد. در کشورهایی مانند اوکراین، با وجود استمرار شرایط جنگی، تلاش شده است فعالیت‌های آموزشی تا حد امکان ادامه پیدا کند؛ زیرا تعطیلی طولانی‌مدت مدارس و دانشگاه‌ها می‌تواند خود به یک بحران اجتماعی و آموزشی تبدیل شود. البته این تجربه به معنای نادیده گرفتن خطرها نیست؛ بلکه نشان می‌دهد باید میان ضرورت تداوم آموزش و الزامات امنیتی، راه‌حلی متناسب با شرایط پیدا کرد. مدرسه و دانشگاه در چنین شرایطی می‌توانند علاوه بر نقش آموزشی، به حفظ انسجام اجتماعی، کاهش اضطراب و ایجاد احساس تداوم زندگی کمک
کنند.
جامعه برای عبور از بحران فقط به زیرساخت و امکانات نیاز ندارد؛ به احساس امید و امکان ادامه زندگی نیز نیازمند است. مدرسه و دانشگاه می‌توانند یکی از مهم‌ترین کانون‌های تولید این امید باشند.
البته بازگشایی نباید به معنای نادیده گرفتن خطرها باشد. راه درست، انتخاب میان «آموزش» و «امنیت» نیست؛ بلکه طراحی الگویی است که هر دو را همزمان دنبال کند: آموزش حضوری در کنار آمادگی برای شرایط اضطراری و استفاده از آموزش مجازی به‌عنوان پشتیبان، نه جایگزین دائمی.
در نهایت، مدرسه و دانشگاه فقط ساختمان‌هایی برای برگزاری کلاس نیستند. آنها بخشی از زندگی اجتماعی ما هستند؛ جایی برای یادگیری، ارتباط، تجربه و ساختن آینده. شاید به همین دلیل است که بازگشایی یک مدرسه، گاهی معنایی فراتر از باز شدن درهای یک ساختمان دارد؛ پیامی است که زندگی، آموزش و امید هنوز ادامه دارد.
غلامرضا ظریفیان، استاد دانشگاه تهران و معاون پیشین وزیر علوم

سید حسین داودی، معاون پیشگیری و خدمات پایه سلامت سازمان بیمه سلامت ایران، درجمع خبرنگاران اعلام کرد: در سالجاری تحصیلی در برخی از مدارس دخترانه سطح کشور، مکمل آهن توزیع خواهد شد. امسال تأمین این مکمل‌ها توسط بیمه سلامت انجام می‌شود. وی ادامه داد: در سال‌های گذشته، تهیه این مکمل‌ها در دانشگاه‌های علوم پزشکی گاهی با تأخیر انجام می‌شد و در نتیجه خانه‌های بهداشت نیز با عدم موجودی مکمل‌ها برای عرضه به گروه‌های هدف مواجه می‌شدند.
 داودی بیان داشت: یکی از خدمات مؤثر در نظام شبکه بهداشت به ویژه در مناطق روستایی و شهرهای با کمتر از ۲۰ هزار نفر جمعیت، مکمل‌یاری گروه‌های پرخطر مانند مادران باردار، نوزادان و کودکان است؛ این برنامه یکی از برنامه‌های مستمر وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در این مناطق محسوب می‌شود.معاون سازمان بیمه سلامت ایران درباره تأمین مکمل‌های مورد نیاز حوزه بهداشت توسط بیمه سلامت توضیح داد: با توجه به اینکه توزیع مکمل آهن درمدارس دخترانه کشور از اولویت‌های حوزه بهداشت است، تصمیم گرفته شد تا مکمل‌ها توسط سازمان بیمه سلامت ایران خریداری و در اختیار دانشگاه‌های علوم پزشکی قرار بگیرد و در شبکه بهداشت توزیع و در اختیار گروه‌های هدف در روستاها و شهرهای با کمتر از ۲۰ هزار نفر جمعیت قرار بگیرد.

یک روز آب را باز می‌کردیم و منتظر می‌ماندیم تا گرم شود؛ امروز شاید بهتر باشد قبل از باز کردن شیر، به این فکر کنیم که آب از کجا می‌آید و فردا قرار است از کجا برسد. بحران آب دیگر خبری درباره «فردا» نیست؛ آرام‌آرام وارد امروز ما شده است؛ به خانه‌ها، خیابان‌ها، کارخانه‌ها، ساختمان‌ها و حتی ذهن و فرهنگمان.
سال‌ها وقتی از بحران آب حرف می‌زدیم، نخستین تصویر، زمین کشاورزی، سد کم‌آب یا رودخانه‌ای خشک بود. اما واقعیت بزرگ‌تر از این قاب است. آب فقط در مزرعه مصرف نمی‌شود؛ در آشپزخانه، حمام، فضای سبز، کارخانه، ساختمان و پشت بسیاری از تصمیم‌های شهری حضور دارد. به همین دلیل، بحران آب بیش از آنکه فقط مسئله کمبود یک منبع باشد، مسئله تغییر یک سبک زندگی است.
شیر آب، کوچک‌ترین قاب یک بحران بزرگ
در یک خانه شهری، مصرف آب مجموعه‌ای از رفتارهای کوچک است؛ دوش گرفتن، شستن ظرف‌ها، لباس‌ها، نظافت، آبیاری گلدان‌ها و ده‌ها فعالیت روزانه دیگر. هرکدام شاید به تنهایی ناچیز به نظر برسند، اما وقتی میلیون‌ها رفتار مشابه کنار هم قرار می‌گیرند، تصویر متفاوتی شکل می‌گیرد. راه‌حل البته این نیست که زندگی را سخت کنیم؛ مسئله، تغییر عادت‌ها و زیرساخت‌هاست. تجهیزات کم‌مصرف، کاهش نشتی، استفاده دوباره از آب‌های قابل بازچرخانی و آموزش شیوه درست مصرف می‌تواند بخشی از این مسیر باشد. قرار نیست شهروند برای حفظ آب، کیفیت زندگی خود را از دست بدهد؛ قرار است کیفیت زندگی با منابع واقعی سرزمین هماهنگ شود.
چمن سبز؛ رؤیای شهر تشنه
 شهرهای کم‌آب نمی‌توانند تا ابد با نسخه شهرهای پرباران طراحی شوند. چمن سبز فراوان شاید زیبا باشد، اما اگر برای زنده ماندن به مصرف قابل توجه آب نیاز داشته باشد، باید درباره معنای «زیبایی» دوباره فکر کرد.
ادامه خبر را در این سایت بخوانید.
 

«اچ پی وی» از جمله بیماری های است که حتی شنیدن اسمش هم ترس دارد، ویروسی که در اکثر اوقات با ایجاد زگیل در نواحی تناسلی خودش را نشان می دهد اما فقط زگیل نشانه ابتلا به «اچ پی وی » نیست. به طور کلی این بیماری پر حاشیه و چالش برانگیز که در دختران و پسران جوان بیشتر دیده می شود، معمولا در مردان بدون علامت است و درزنان هم با احساس التهاب در داخل واژن-ترشحات بدبو و غیر طبیعی- درد و احساس ناراحتی همیشگی در ناحیه تناسلی همراه است. اما اولا این بیماری وحشتناک در موارد نادر تبدیل به سرطان می شود و دوما با انجام واکسیناسیون و چکاپ های دوره ای منظم همچنین انجام روش تشخیصی کولپوسکوپی می توان ازپیشرفت آن جلوگیری کرد.
اما برنامه واکسیناسیون «اچ پی وی » را چگونه انجام بدهیم؟ دکتر نوید شیخ الاسلام متخصص بیماری های عفونی درپاسخ به این پرسش به ما گفت: مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ایالات متحده توصیه می‌کند که واکسیناسیون روتین علیه«اچ پی وی» برای نوجوانان در سنین 11 تا 12 سال انجام شود که البته می توان این سری واکسیناسیون را از 9 سالگی هم شروع کرد.
او با بیان اینکه «این واکسن را می توان همزمان با سایر واکسن ها نیز تزریق کرد»، در توضیحات بیشتر ادامه داد: برنامه واکسیناسیون «اچ پی وی» به دو صورت انجام می شود: سری دو دوزی (در زمان‌های ۰ و ۶ تا ۱۲ ماه) برای بیشتر افرادی که واکسیناسیون را بین سنین ۹ تا ۱۴ سال شروع می‌کنند. و سری سه دوزی (در زمان‌های ۰، ۱ تا ۲ ماه، و ۶ ماه) برای افرادی که واکسیناسیون را از سن ۱۵تا ۴۵ سال آغاز می‌کنند.
شیخ الاسلام، درخصوص واکسیناسیون«اچ پی وی»، توجه به چند نکته مهم را نیز ضروری دانست و اضافه کرد: برای کلیه افراد با ضعف سیستم ایمنی در سنین واجد شرایط دریافت واکسن روش سه دوزی باید اجرا شود. حداقل فاصله زمانی در مورد دریافت نوبت های این واکسن در برنامه دو دوزی باید پنج ماه باشد که اگر فرد دوز دوم را زودتر از پنج ماه دریافت کند باید روش سه دوزی اجرا شود. در برنامه واکسیناسیون سه دوزی هم حداقل فاصله ها به این صورت است که بین دوز اول و دوم حداقل 4 هفته-بین دوز دوم و سوم حداقل 12 هفته و بین دوز اول و سوم حداقل 5 ماه باید فاصله باشد.